مراقبت از ایمپلنت

مراقبت از دندان ایمپلنت همانند دندان طبیعی است ، پس از کاشت ایمپلنت باید آن را همانند دندان طبیعی تمیز کرد تا از هر گونه پلاک زدوده شود. به علت نگرانی در مورد خون رسانی به لثه در این ناحیه باید هنگام استفاده از نخ دندان مراقب باشید. نرخ کاهش استخوان در ایمپلنت مشابه دندان طبیعی است (برای مثال اگر فردی از بیماری پریودنتال رنج میبرد ممکن است ایمپلنت تحت تاثیر قرار بگیرد). باید انتظار تغییر رنگ، ترک و شکستگی یا نیاز به ترمیم ده سال یکبار پورسلین تاج دندان را داشته باشید اما بر اساس موقعیت تاج در دهان، نیروهایی که از طرف دندانهای مقابل به آنها اعمال میشود و مواد ترمیمی، طول عمر آنها تا حد قابل توجهی متفاوت است. در جایی که ایمپلنت برای نگهداشتن دندان مصنوعی کامل استفاده میشود بسته به نوع اتچمنت، رابطها و متصل کننده ها هر یک یا دو سال یکبار باید تعویض یا ترمیم شوند.

خطرات و عوارض بالقوه ایمپلنت دندانی

در حین جراحی : کاشت ایمپلنت دندان یک عمل جراحی است و خطرات بالقوه آن مانند هر جراحی دیگری عبارت است از عفونت، خونریزی زیاد و همچنین خطراتی مانند نکروز فلپ بافت اطراف ایمپلنت. سختارهای آناتومی مجاور مانند عصب آلوئولار تحتانی، سینوس ماگزیلاری و رگهای خونی نیز هنگام استئوتومی یا جایگذاری ایمپلنت ممکن است آسیب ببینند. حتی هنگامی که لایه پوششی سینوس ماگزیلاری توسط ایمپلنت سوراخ میشود، احتمال سینوزیت در بلند مدت نادر است. عدم توانایی جایگذاری ایمپلنت در استخوان برای ثابت کردن ایمپلنت که به آن ثبات اولیه ایمپلنت گفته میشود، خطر عدم یکپارچگی استخوان را افزایش میدهد.

شش ماهه اول پس از جراحی ایمپلنت دندان

ثبات اولیه ایمپلنت : ثبات اولیه ایمپلنت به ثبات ایمپلنت بلافاصله پس از جایگذاری گفته میشود. مقدار این ثبات بستگی به سوراخ مکانیکی که پیچ تیتانیومی در استخوان بیمار ایجاد میکند دارد. ثبات اولیه اگر زیاد باشد میتوان بازسازی پروتزی را بلافاصله انجام داد.

مقدار ثبات اولیه ایمپلنت با بازسازی بافت استخوان در اطراف ایمپلنت ظرف یک هفته اول پس از جراحی به تدریج کاهش می یابد و ثبات ثانویه آغاز میشود. ثبات ثانویه کاملا متفاوت از ثبات اولیه است چون حاصل از پیشروی فرایند یکپارچگی استخوان می باشد. هنگامی که فرایند التیام کامل می شود، ثبات اولیه مکانیکی کاملا با ثبات بیولوژیکی (ثانویه) جایگزین میگردد. خطرناکترین لحظه برای موفقیت درمان لحظه ای است که کمترین ثبات مکانیکی وجود دارد و بازسازی استخوان برای نگهداری بلند مدت ایمپلنت در حال انجام است. معمولا این زمان سه تا چهار هفته پس از جایگذاری ایمپلنت است. در صورتی که ثبات اولیه پس از جایگذاری کافی نباشد، حرکت ایمپلنت زیاد بوده و میتواند منجر به شکست درمان شود.

خطرات بلافاصله پس از عمل ایمپلنت دندان

۱- عفونت (مصرف آنتی بیوتیک پیش از عمل خطر شکست درمان را ۳۳ درصد کاهش میدهد اما تاثیری بر احتمال عفونت ندارد)
۲- خونریزی زیاد
۳- از بین رفتن فلپ (کمتر از ۵ درصد)

عدم یکپارچگی استخوان

ایمپلنت بین هفته هشتم و بیست و چهارم تست میشود تا مشخص شود آیا یکپارچگی انجام میشود یا خیر. تنوع زیادی در فاکتورهای مورد استفاده برای تعیین موفقیت ایمپلنت وجود دارد که رایجترین آنها عدم وجود درد، حرکت، عفونت، خونریزی لثه، شفافیت رادیوگرافی یا کاهش استخوان پری ایمپلنت بیشتر از ۱.۵ میلی متر است.

موفقیت ایمپلنت دندان به مهارت جراح، کیفیت و مقدار استخوان در آن ناحیه و بهداشت دهانی بیمار بستگی دارد اما مهمترین فاکتور ثبات اولیه ایمپلنت است. اگر چه میزان شکست یکپارچگی استخوان نرخهای متفاوتی دارد (به علت فاکتورهای شخصی) اما به طور کلی مقدار آن ۱ تا ۶ درصد است.

شکست یکپارچگی استخوان اغلب نادر است به ویژه در صورتی که بیمار دقیقا دستورات دندانپزشک را رعایت کند. در ایمپلنت فوری میزان عدم موفقیت بیشتر است که علت آن اتصال فوری تاج و ایجاد نیرو به دندان، پس از کشیدن دندان طبیعی یا آسیب وارد شده است. اغلب یکپارچگی استخوان زمانی به درستی انجام نمیشود که بیمار یا سلامت کافی برای دریافت ایمپلنت نداشته است یا رفتارهایی انجام داده که بهداشت مناسب دهان را به مخاطره انداخته از جمله مصرف سیگار یا مواد مخدر.

خطرات بلند مدت

عوراض بلند مدت حاصل از ترمیم دندان با ایمپلنت، مستقیما مربوط به فاکتورهای خطر خود بیمار و تکنولوژی مورد استفاده است. خطراتی از نظر زیبایی حاصل شده وجود دارد از جمله بلند بودن خط لبخند، کیفیت ضعیف لثه و از دست دادن پاپیلا، عدم هماهنگی با شکل دندان طبیعی که ممکن است نقاطع تماس ناهمسان یا شکل نامتداول داشته باشد، کاهش استخوان، اتروفی یا بد شکلی، انتظارات غیر واقعی بیمار و یا بهداشت ضعیف دهان. خطرات بلند مدت مربوط به فاکتورهای بیومکانیکی در شرایطی ایجاد میشود که هندسه ایمپلنت دندان را همانند حالت طبیعی نمیتواند پشتیبانی کند مثلا در جایی که نسبت تاج به ریشه مناسب نیست. همینطور در افرادی که دندان قروچه، کمبود قطر یا تراکم استخوان دارند یا قطر ایمپلنت کم است، خطرات بیومکانیکی شسکت درمان افزایش می یابد. سومین فاکتور خطر شکست درمان، خطرات تکنولوژی است که خود ایمپلنت به علت شکستگی دچار مشکل میشود یا دندانهایی را که باید پشتیبانی کند، نگه نمیدارد.

در میان این خطرات بلند مدت تئوری که گفته شد، در دنیای واقعی بیشتر کاهش استخوان اطراف دندان و یا لثه به علت پری ایمپلنتیت یا شکست مکانیکی ایمپلنت اتفاق می افتد. چون ایمپلنت لایه مینا ندارد، به علت پوسیدگی خراب نمیشود. مطالعات بلند مدت بزرگ مقیاس در این زمینه کم هستند اما چند بازبینی سیستماتیک تخمین میزنند میزان موفقیت بلند مدت (۵ تا ۱۰ سال) ایمپلنت دندان ۹۳ تا ۹۸ درصد بستگی به کاربرد بالینی آن دارد. در اوایل ساخت ایمپلنت نگهدارنده دندان، همه تاجها با پیچ به دندانها متصل میشدند اما پیشرفتهای اخیر امکان جایگذاری تاج بر روی اباتمنت با چسب دندان را فراهم کرده است. این احتمال وجود دارد که چسب در حین چسب زدن از زیر تاج خارج شود و در زیر لثه قرار بگیرد و پری ایمپلنتیت ایجاد شود. اگر چه این عارضه میتواند اتفاق بیفتد اما به نظر نمیرسد در تاجهایی که با چسب استفاده میشوند در مقایسه با روش اتصال با پیچ، پری ایمپلنتیت بیشتر باشد. در ایمپلنت دو مرحله ای بین ایمپلنت و اباتمنت فاصله و فضاهایی وجود دارد که میکروبها میتوانند از طریق آن نفوذ کنند. بعدها این میکروبها به بافتهای مجاور گسترش پیدا کرده و میتوانند پری ایمپلنتیت ایجاد کنند. برای پیشگیری باید این فضاها کاملا بسته و مهر و موم شوند.

معیارهای موفقیت ایمپلنت از پژوهشی به پژوهش دیگر متفاوت است اما به طور کلی به عدم موفقیت ناشی از ایمپلنت، بافت نرم یا اجزاء پروتزی یا عدم رضایت از سهم بیمار دسته بندی میشود. متداولترین معیارها برای موفقیت و عملکرد حداقل ۵ ساله عبارت است از عدم درد، حرکت، شفافیت رادیوگرافی یا کاهش استخوان پری ایمپلنت بیش از ۱.۵ میلی متر در ایمپلنت، عدم خونریزی یا عفونت در بافت نرم و بروز عوارض تکنیکی، عملکرد مناسب و زیبایی پروتز. به علاوه باید بیمار بتواند به راحتی غذا بخورد و بجود و از زیبایی دندان راضی باشد.