بایت نرمال (سالم یا ایده آل) به چه صورت است؟

bite

اگر می‌خواهید بدانید که بایت ایده‌آل به چه صورت است، بهترین کار این است که بایت سالم را از سه جهت مختلف بررسی کنیم. ابتدا ببینیم بایت نرمال از روبرو به چه صورت است.

bite21

نمای مقابل نخستین تصویری است که در آیینه به آن دقت می‌کنیم. در یک بایت ایده‌آل لبه‌های دندان‌های پیشین فک بالا باید با بخش فوقانی لب پایین موازی باشد. اگر دندان‌های بالا بیش از حد بلند باشد، لبخند حالت لثه‌ای پیدا می‌کند و بخش زیادی از لثه هنگام لبخند زدن دیده می‌شود. بالعکس اگر دندان‌ها بسیار کوتاه باشد، مینای دندان به اندازه کافی هنگام لبخند زدن دیده نمی‌شود و چنین لبخندی بیمار را مسن‌تر از سن واقعی یا بدون دندان نشان می‌دهد. زمانی که دندان‌ها به هم نزدیک باشد، باید حدود یک دوم تا یک سوم از بلندی دندان‌های پایین دیده شود. چنانچه دندان‌های ثنایای بالا بخش زیادی از دندان‌های پایین را بپوشاند، عارضه‌ای به نام دیپ بایت به وجود می‌آید. اگر دندان‌های بالا به اندازه کافی با دندان‌های پایین همپوشی نداشته باشد، ناهنجاری اپن بایت ایجاد می‌شود. در بایت ایده ‌آل قوس بالایی اندکی پهن‌تر از قوس پایین است. اگر قوس بالا بسیار باریک یا پهن باشد، به گونه‌ای که دندان‌های بالا جلوتر یا عقب‌تر از دندان‌های پایین قرار بگیرد، با ناهنجاری کراس بایت مواجه می‌شویم. ارتباط مهم دیگری که بین دندان‌های بالا و پایین نسبت به هم و همچنین نسبت به صورت وجود دارد، موقعیت میدلاین (خط بین دندان‌های ثنایای میانی) است. خط بین دندان‌های ثنایای بالا باید با وسط لب بالا و خط بین دندان‌های ثنایای پایین باید با وسط لب پایین در یک راستا باشد.

bite2

نمای دومی که اکثر بیماران به آن توجه می‌کنند، حالتی است که با پایین نگاه کردن در آیینه از بالا دندان‌های پایین را می‌بینند. از این زاویه تمام دندان‌ها باید با هم هم‌تراز باشد و قوسی با یک انحناء یک‌دست را تشکیل دهند. تمام دندان‌ها باید با هم در تماس باشد، به بیان دیگر دندان‌ها نه روی هم قرار گرفته است و هم‌پوشی دارد و نه فاصله‌دار است. بررسی دندان‌های بالایی برای بیماران دشواتر است، درهر حال دندان‌های بالا نیز باید با هم هم‌تراز باشد و فاصله‌دار یا روی هم قرار گرفته نباشد.

دشوارترین جهت بررسی بایت نگاه کردن از کنار است. بهترین روش برای ارزیابی بایت از کنار این است که ارتباط دندان‌ها را با توجه به تماس آنها با هم و شیوه روی هم قرار گرفتن‌شان بررسی کنیم. کاسپ یا برآمدگی‌های تیز دندان‌های بالا باید بین دو دندان پایین قرار بگیرد. پشت دندان‌های پیشین بالا باید تماس مختصری با جلوی دندان‌های پایین داشته باشد. به این ترتیب وقتی دهان بسته می‌شود، دندان‌های بالا باید جلوتر از دندان‌های پایین قرار بگیرد. لبه‌های دندان‌های بالا نباید مستقیماً روی لبه‌های دندان‌های ثنایای پایین یا پشت آنها قرار بگیرد؛ اگر دندان‌های بالا عقب‌تر از دندان‌های پایین باشد، مشکل آندربایت به وجود می‌آید. همچنین دندان‌های بالا نباید بسیار جلوتر از دندان‌های پایین باشد و هیچ تماسی با آنها نداشته باشد، اگر این گونه باشد، مشکل اوربایت ایجاد می‌شود.

bite3

دندانپزشکان هنگام ارزیابی وضعیت بایت از روبرو به بیمار نگاه می‌کنند تا با توجه به نحوه قرارگیری دندان‌ها بین لب‌ها به برداشتی کلی دست یابند. آیا دندان‌ها بیش از حد بلند یا کوتاه است یا این که بلندی دندان‌ها اندازه است. آیا ردیف دندان‌ها انحناء زیبایی دارد که به موازات لب پایین کشیده شده است؟ آیا بایت باز یا بسیار عمیق است یا این که دندان‌های بالا و پایین همپوشی مناسبی دارد. آیا قوس بالا اندکی پهن‌تر از قوس پایین است و میدلاین‌ها با هم هم‌راستا هستند یا خیر. وقتی از بالا (نمای اکلوزال) به دندان‌ها نگاه می‌کنیم، آیا دندان‌ها هم‌ترازند و بدون همپوشی یا فاصله‌دار بودن کنار هم قرار گرفته‌اند؟ آیا دندان‌های عقب مانند چرخ دنده به هم گیر دارند و این که آیا دندان‌های پیشین اندکی جلوتر از دندان‌های پایین قرار دارد یا خیر. چنانچه هر یک از این ارتباط‌ها وجود نداشته باشد، احتمالاً بزرگی، شکل یا موقعیت دندان‌ها یا فک‌ها ایده‌آل نیست و برای اصلاح این ناهنجاری‌ها باید ارتودنسی انجام شود.